Park Narodowy Wielkiego Kanionu

Architektem Kanionu jest rzeka: woda i kamienie! Do czasu wybudowania zapory Glen, Kolorado niosła dziennie do pół miliona ton żwiru i piasku każdego dnia, a podczas przyboru – nawet ponad 20 mln ton! Jest to niewyobrażalnie wielka siła erozyjna, zdolna wyżłobić głęboki na półtora kilometra wąwóz.

Kanion Kolorado jest jednym z cudów natury najwyższej światowej klasy, od 1908 r. chronionym jako rezerwat przyrody, od 1919 roku – jako Park Narodowy Wielkiego Kanionu. Wielki Kanion uważany jest za największy wąwóz na świecie.

Rozciąga się wzdłuż rzeki na przestrzeni ponad 460 km, szerokość na poziomie wierzchowiny waha się od 200 metrów do 29 kilometrów. Nazwy niektórych ostańców skalnych: Świątynia Diany, Tron Wulkana, Amfiteatr Azteków, Wieża Amona Ra, Świątynia Jowisza nie bez racji nawiązują do najwspanialszych budowli sakralnych świata.

Przekrój Kanionu ilustruje jego historię geologiczną. Wąwóz w dnie kanionu (Granite Gorge) ma kształt litery V, jest wycięty w prekambryjskim granicie i gnejsach. Tuż powyżej zalegają poziomo skały osadowe: wapienie, piaskowce i łupki, reprezentujące paleozoik. Skały te osadzone na dnie morza pomiędzy 650 a 225 mln lat, obfitują w skamieniałości, od pierwotnych glonów i paproci do drzew, od małży po szczątki dinozaurów.

Około 10 mln lat temu ruchy górotwórcze wypiętrzyły ogromne obszary zachodniej części dzisiejszych Stanów. Ocean ustąpił, pozostawiając równinę z rzeką Kolorado. Od co najmniej miliona lat ten ląd jest dźwigany do góry, rzeka natomiast wcina się w podłoże, erodując dno, pozostające na niemal niezmienionym poziomie.

Tak powstał płaskowyż Kaibab i Wielki Kanion.